Afgelopen week heb ik me toch echt verbaasd dat het leven best raar is. Of tenminste, wat andere mensen van het leven vinden.

Als je als meisje van 10 een oude vrouw helpt oversteken ben je netjes opgevoed.

Als je als vrouw van 25 een oude vrouw helpt oversteken heb je een lief karakter.

Als je tijdens de eerste jaren van de SPH duidelijk maakt dat je het ergens niet mee eens bent, ben je goed in je vak.

Als je tijdens het laatste jaar van de SPH dat niet doet, en zegt dat je mening er even niet zoveel toe doet, en je het positieve er alleen van benoemt, ben je opeens een stabiel en volwassen iemand!

En zo kan ik nog wel doorgaan. Op de xe9xe9n of andere manier spreekt de mens zichzelf steeds tegen en verzinnen ze steeds weer opnieuw hoe jij bent als je iets doet.

Tijd voor vernieuwing! Hoe belangrijk is het eigenlijk wat een ander vindt? Natuurlijk wil iedereen aardig gevonden worden. Dat is ook logisch, maar in hoeverre gaan we mee in wat zij vinden? Hoe vaak spreken zij elkaar en zichzelf niet tegen?

Mooi moment om me niet teveel meer aan te trekken van wat de mensheid vindt. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik dat sowieso al niet zo heel erg doe. Ik vind het prettig om zelf mijn mening te vormen over allerlei zaken zonder dat ik klakkeloos de mening van maatschappij en mensen overneem. Maar toch betrap ik mezelf er regelmatig op dat ik de mening van anderen te belangrijk vind, waardoor ik niet meer in staat ben zelf onbevooroordeeld na te denken en mijn eigen mening te vormen.

maargoed, oude vrouwtjes helpen oversteken blijf ik een teken van goede opvoeding vinden, en je mening geven, ook als het negatief is, maar opbouwend, vind ik nog steeds goed.

Zou de hele maatschappij het iets boeien dat ik soms anders denk dat de algemeen geldende denkrichting? Ik heb geen idee. maar het maakt me niet meer uit. Ik sta voor wie ik ben. Ik ben blij met wie ik ben. En dat telt!

groetjs, Femke

veel succes met gelukkig zijn