Na een lange tijd van niet aanwezig zijn in weblogland, dan eindelijk weer een berichtje.

Een berichtje waar ik nu 6 weken mee heb gewacht. Want: ik zit niet meer alleen te webloggen. Nouja, ik doe het wel zelf, maar in mijn buik leeft een klein kindje mee met me, zorgt ervoor dat ik af en toe misselijk ben, maakt me doodmoe, maar maakt Corneel en mij vooral enorm gelukkig en dankbaar en blij.

Wij verwachten in januari ons kleine wondertje! Ik voel me best goed, af en toe misselijk, en vooral heel erg moe. Maar met wat extra slaap (waarbij ik me net een oude oma voel ‘ik doe even een middagdutje hoor’), gaat het prima.

Het hartje hebben we zien kloppen en het kindje leek net een smurfje, dus vandaar dat het kind nu al de bijnaam smurfje heeft.

Tot zover…..ik bericht wel weer als er nieuwe ontwikkelingen zijn (of misschien als die er niet zijn maar ik het gewoon leuk vind even te loggen)